Dlaczego Ethereum (ETH) stało się drogie w przypadku małych depozytów: analiza opłat i skalowalności

Wprowadzenie do problemu kosztów gazu w sieci Ethereum

Do tej pory Eter jest niekwestionowanym liderem wśród platform do tworzenia zdecentralizowanych aplikacji (dApps) i inteligentnych kontraktów. Jednak sukces sieci doprowadził do powstania poważnej bariery wejścia: wysokich kosztów transakcji, one casino zwanych „gazem”. W przypadku użytkowników z małymi depozytami (na przykład od 10 do 100 dolarów) interakcja z siecią główną często staje się nieekonomiczna, ponieważ prowizja może przekroczyć kwotę samego przelewu.

Mechanika pracy Ethereum została zaprojektowana w taki sposób, że za każdą akcję w blockchainie trzeba zapłacić zasobami obliczeniowymi. Gdy rośnie popyt na powierzchnię w bloku, rośnie też cena. W okresach dużej aktywności na rynku prosty przelew ETH może kosztować 5–10 dolarów, a bardziej złożone transakcje, takie jak wymiana tokenów na Uniswap lub miętowy NFT, może kosztować 50-150 dolarów. Tworzy to sytuację, którą eksperci nazywają „limitem cenowym”, w której sieć staje się dostępna tylko dla dużych graczy („wielorybów”).

Mechanizm aukcyjny i model EIP-1559

Główną przyczyną wysokich kosztów jest sposób, w jaki Ethereum alokuje ograniczoną przestrzeń blokową. Działa to jak aukcja: pierwszeństwo mają użytkownicy, którzy są skłonni zapłacić więcej. Jeśli wysyłasz niewielką wpłatę, Twoja transakcja konkuruje z transakcjami wartymi milion dolarów lub wyrafinowanymi botami arbitrażowymi.

Po aktualizacji Londyn i wdrożenie protokołu EIP-1559 zmieniła się struktura opłat, ale nie spowodowała ona, że ​​są one radykalnie tańsze dla konsumenta końcowego. Obecnie prowizja składa się z dwóch części:

• Opłata podstawowa: Spalony przez sieć i zależy od całkowitego obciążenia.
• Opłata priorytetowa: Dobrowolna płatność na rzecz walidatorów w celu szybszego przetwarzania.

Chociaż dzięki temu opłaty są bardziej przewidywalne, całkowity koszt utrzymywania aktywów na poziomie podstawowym (L1) dla małych posiadaczy pozostaje wysoki ze względu na ograniczoną przepustowość – tylko około 15–30 transakcji na sekundę na całej planecie.

Porównanie kosztów transakcyjnych dla różnych typów portfeli

Ważne jest, aby zrozumieć, że koszt transakcji nie zależy od kwoty przelewu, ale od złożoności obliczeń. Przeniesienie 0,01 ETH kosztuje tyle samo, co przesłanie 1000 ETH. Poniższa tabela przedstawia przybliżone porównanie kosztów dla średniego obciążenia sieci:

Typ operacji

Trudność (zużyty gaz)

Przybliżona cena ($)

Część depozytu w wysokości 50 USD

Jak widać z danych, przy niewielkim depozycie rzędu 50 dolarów nawet zwykła wymiana tokenów może „pochłonąć” większość lub nawet całą kwotę depozytu, przez co wykorzystanie Sieć główna bez znaczenia dla mikroinwestycji.

Rola inteligentnych kontraktów i DeFi w rosnących cenach

Ethereum to już nie tylko cyfrowe pieniądze. Dziś jest to komputer globalny. Rozwój sektora DeFi (zdecentralizowane finanse) stały się głównym czynnikiem napędzającym popyt na gaz. Inteligentne kontrakty protokołów takich jak Aave, Compound czy Curve wymagają wykonania wielu linii kodu dla każdej transakcji.

Kiedy na rynku pojawia się zmienność, tysiące botów i traderów rozpoczyna jednocześnie likwidację pozycji lub transakcje arbitrażowe. W takich momentach cena gazu wzrasta do setek Gwei. Mali użytkownicy próbujący po prostu przelać swoje środki na giełdę są zmuszeni albo uiścić ogromne opłaty, albo czekać godzinami (a czasem dniami), aż sieć ostygnie.

1. Złożoność kodu: Im więcej warunków w umowie, tym droższy gaz.
2. Popularność NFT: Masowe zbiórki powodują „wojny gazowe”.
3. Stawianie: Proces blokowania środków wiąże się również z koniecznością zapłaty za interakcję z umową.

Rozwiązania drugiego poziomu (L2) ratunkiem dla małych inwestorów

Twórcy Ethereum są świadomi problemu, a ich główną odpowiedzią była koncepcja Rollupów. Zamiast dokonywać każdej transakcji w sieci głównej, użytkownicy przenoszą się na „drugie piętro” – do sieci Warstwa 2 (L2). Umożliwia to połączenie setek transakcji w jedną i wysłanie ich do sieci głównej Ethereum, dzieląc całkowity koszt opłat pomiędzy wszystkich uczestników.

Dziś zaleca się korzystanie z tych rozwiązań właścicielom małych złóż:

• Arbitrum i optymizm: Optymistyczne rollupy ze wsparciem dla większości aplikacji DeFi.
• Opierać: Sieć z Coinbase skierowana do masowego użytkownika.
• zkSync i Starknet: Rozwiązania oparte na wiedzy zerowej i zapewniające najwyższe bezpieczeństwo.

Korzystanie z L2 zmniejsza prowizje 10–50 razy. Po aktualizacji Dencun (EIP-4844) i wprowadzenie „blobów” do przechowywania danych, koszt transakcji w L2 spadł do centów, co ostatecznie udostępniło Ethereum dla małych depozytów, ale już poza jego głównym łańcuchem. W ten sposób Ethereum staje się warstwą rozliczeniową dla dużych instytucji, podczas gdy użytkownicy detaliczni migrują do ekosystemu drugiej warstwy w celu wykonywania codziennych transakcji.